Το ανθρώπινο μυοσκελετικό σύστημα συχνά επηρεάζεται από ασθένειες όπως η αρθρίτιδα και η αρθρίτιδα. Λόγω των παρόμοιων ονομάτων, οι ασθενείς συγχέουν αυτές τις διαγνώσεις ενώ στην πραγματικότητα έχουν λίγα κοινά.
Παρά όλες τις διαφορές, μόνο ένας ειδικός μπορεί να προσδιορίσει με ακρίβεια την ασθένεια μετά από μια σειρά εξετάσεων και εξετάσεων, επομένως δεν πρέπει να αναβάλλετε την επίσκεψη στην κλινική με τα πρώτα σημάδια παθολογίας των αρθρώσεων. Ας δούμε αναλυτικά τα συμπτώματα, τη συγκεκριμένη πορεία και τις μεθόδους θεραπείας της οστεοαρθρίτιδας και της αρθρίτιδας.
Χαρακτηριστικά του μηχανισμού ανάπτυξης της νόσου
Ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας
Η οστεοαρθρίτιδα (ή οστεοαρθρίτιδα) είναι μια χρόνια εκφυλιστική ασθένεια των αρθρώσεων που εμφανίζεται συχνότερα λόγω αλλαγών στο σώμα που σχετίζονται με την ηλικία. Η φθορά της άρθρωσης οδηγεί σε εκφυλιστικές διεργασίες: ανάπτυξη οστών («αποθέσεις αλατιού»), τριβή και τραύμα στον χόνδρο, αντικατάσταση του ιστού της άρθρωσης με συνδετικό ιστό ή οστεοποιημένο ιστό. Η ασθένεια αναπτύσσεται αργά και ύπουλα. στην αρχή γίνεται αισθητή μόνο ελαφριά ενόχληση και τσούξιμο στην άρθρωση.
Η οστεοαρθρίτιδα είναι πιο συχνή σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά οι επαγγελματίες αθλητές και τα άτομα με τραυματισμούς κινδυνεύουν επίσης. Η ασθένεια συνήθως προσβάλλει μία ή περισσότερες μεγάλες αρθρώσεις.
Ανάπτυξη αρθρίτιδας
Σε αντίθεση με την οστεοαρθρίτιδα, η αρθρίτιδα έχει φλεγμονώδη φύση και μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα όλων των ηλικιών. Αυτή η ασθένεια είναι συστηματική και μπορεί να επηρεάσει τόσο τις αρθρώσεις όσο και άλλα ανθρώπινα όργανα: καρδιά, νεφρά, νευρικό σύστημα. Η αρθρίτιδα είναι πολύ αισθητή - ακόμη και ένας απλός άνθρωπος θα το παρατηρήσει.
Η αρθρίτιδα εμφανίζεται συχνότερα στο πλαίσιο μιας μολυσματικής ή βακτηριακής νόσου, αλλά μπορεί επίσης να είναι σημάδι αυτοάνοσων νοσημάτων.
Όταν η φλεγμονή των αρθρώσεων προκαλείται από τη δραστηριότητα παθογόνων βακτηρίων ή μια λοίμωξη, η ασθένεια συνήθως ξεκινά απότομα και μπορεί να επηρεάσει πολλές αρθρώσεις ταυτόχρονα, επηρεάζοντας τόσο τις μεγάλες όσο και τις μικρές αρθρώσεις.
Και οι δύο ασθένειες μπορούν να οδηγήσουν σε επίκτητο χρόνιο πόνο, ο οποίος πλέον θεωρείται από μόνο του κλινικό σύνδρομο.
Σύγκριση οστεοαρθρίτιδας και αρθρίτιδας
| Συγκριτικά χαρακτηριστικά | Οστεοαρθρίτιδα | Αρθρίτιδα |
|---|---|---|
| Ηλικία περιπτώσεων | Στις περισσότερες περιπτώσεις - 65-75 ετών | Οποιαδήποτε |
| λόγο | Εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές λόγω μεταβολικών διαταραχών, επιδείνωση της κυκλοφορίας του αίματος στις αρθρώσεις | Φλεγμονώδης διαδικασία που προκαλείται από μολυσματική, βακτηριακή ή αυτοάνοση νόσο |
| Εμπλεκόμενες αρθρώσεις | Μία ή περισσότερες μεγάλες αρθρώσεις | Ένας μεγάλος αριθμός μεγάλων και μικρών αρθρώσεων προσβάλλονται συχνά συμμετρικά |
| Αποτελέσματα εξετάσεων αίματος | Οι μέσοι στατιστικοί δείκτες δεν έχουν αλλάξει | Ανιχνεύεται μια φλεγμονώδης διαδικασία, μερικές φορές μια αυξημένη τιμή του ρευματοειδούς παράγοντα |
| Οδυνηρές αισθήσεις | Ο πόνος αυξάνεται, εμφανίζεται μετά την προπόνηση, στην αρχή της νόσου υπάρχει μόνο δυσφορία και τσούξιμο | Ο πόνος μπορεί να εμφανιστεί αμέσως μετά τον ύπνο, έχει συχνά μεταναστευτικό χαρακτήρα και από την έναρξη της νόσου οι αισθήσεις είναι έντονες |
| Εξωτερικές αλλαγές | Στα πρώιμα στάδια – όχι, οίδημα είναι δυνατό σε μετατραυματικές περιπτώσεις | Μερικές φορές το δέρμα πάνω από την άρθρωση γίνεται κόκκινο και μπορεί να εμφανιστεί πρήξιμο |
| Εικόνα της άρθρωσης | Παραμορφώσεις, στένωση του χώρου της άρθρωσης, αγκάθια των οστών, αυξήσεις είναι ορατές. Τις περισσότερες φορές, τα διαγνωστικά με ακτίνες Χ παρέχουν μια σαφή εικόνα των αλλαγών που συμβαίνουν | Στο αρχικό στάδιο, δεν είναι ορατές αλλαγές. Σε προχωρημένες περιπτώσεις, είναι δυνατή η διάβρωση των οστών και η αγκύλωση |
| Φαρμακευτική θεραπεία | Παρασκευάσματα με χονδροϊτίνη και γλυκοζαμίνη, συμπτωματικά - ΜΣΑΦ, με ταχεία εξέλιξη - κορτικοστεροειδή. | Συμπτωματικά - ΜΣΑΦ, μερικές φορές - αντιβιοτικά, σε αυτοάνοσα νοσήματα - κορτικοστεροειδή |
Αιτίες ανάπτυξης της νόσου
Αιτίες οστεοαρθρίτιδας
Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια χρόνια διαδικασία και αναπτύσσεται πάντα αργά. Η παροχή αίματος στην άρθρωση σταδιακά επιδεινώνεται, με αποτέλεσμα οι ιστοί να μην λαμβάνουν την απαραίτητη διατροφή. Ο χόνδρος αλλάζει τη δομή του, γίνεται τραχύς και εμφανίζεται τριβή. Οι κύριοι φορείς αυτής της ασθένειας είναι οι ηλικιωμένοι, των οποίων ο μεταβολισμός στο σώμα επιβραδύνεται με την ηλικία και η υπερβολική εργασία, η παχυσαρκία και οι τραυματισμοί γίνονται επίσης αισθητές.
Η ασθένεια που εμφανίζεται λόγω μεταβολικών διαταραχών ονομάζεται πρωτοπαθής αρθροπάθεια.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, οι εκφυλιστικές αλλαγές στις αρθρώσεις στις περισσότερες περιπτώσεις επηρεάζουν μεγαλύτερες γυναίκες που είναι υπέρβαρες. Τις περισσότερες φορές, τέτοιοι ασθενείς έχουν γενετική προδιάθεση για ασθένειες αυτού του τύπου.
Εκτός από μεγαλύτερη ηλικία, η οστεοαρθρίτιδα μπορεί να εμφανιστεί και σε μεσήλικες και ακόμη και σε νεαρά άτομα σε σπάνιες περιπτώσεις. Οι πιο συνηθισμένοι λόγοι περιλαμβάνουν:
- Επαγγελματικά αθλήματα με μεγάλη καταπόνηση στις αρθρώσεις.
- βαριά σωματική εργασία?
- προχωρημένη αρθρίτιδα?
- προηγούμενους τραυματισμούς ή χειρουργικές επεμβάσεις.
Στις περιπτώσεις που αναφέρονται παραπάνω, η οστεοαρθρίτιδα είναι δευτερεύουσα. Προδιαθεσικός παράγοντας για την ανάπτυξη της νόσου είναι η παχυσαρκία. Μερικές φορές αυτού του είδους η ασθένεια μπορεί να είναι συνέπεια βλάβης στο νευρικό σύστημα, η οποία οδηγεί σε ανεπαρκή ευαισθησία της άρθρωσης. Επιπλέον, η ασθένεια μπορεί να προκληθεί από συστηματική βλάβη στον συνδετικό ιστό.
Αιτίες αρθρίτιδας
Η αρθρίτιδα, σε αντίθεση με την αρθρίτιδα, έχει πολλές διαφορετικές μορφές και εκδηλώσεις που μόνο ένας έμπειρος ειδικός μπορεί να διακρίνει. Κάθε τύπος έχει τη δική του αιτία:
- Jet - εμφανίζεται ως επιπλοκή μολυσματικών και βακτηριακών λοιμώξεων, συχνότερα στην περιοχή του εντέρου και του ουρογεννητικού συστήματος.
- Ρευματοειδής είναι ένα ανεξάρτητο αυτοάνοσο νόσημα που προσβάλλει τις αρθρώσεις συμμετρικά.
- Μεταδοτική - χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των αρθρώσεων λόγω της δραστηριότητας παθογόνων βακτηρίων και λοιμώξεων. Η αρθρίτιδα εντοπίζεται επίσης στον ενήλικο πληθυσμό, η οποία εμφανίζεται στο πλαίσιο της ιογενούς ηπατίτιδας.
- Η ουρική αρθρίτιδα - εκδηλώνεται ως αποτέλεσμα της ουρικής αρθρίτιδας μέσω της συσσώρευσης αλάτων ουρικού οξέος στον ιστό της άρθρωσης.
- Ψωρίαση- συνέπεια των εκδηλώσεων της ψωρίασης, η οποία παρατηρείται σε περίπου 10-15% των ατόμων με αυτή τη διάγνωση.
- Τραυματική - μπορεί να συμβεί λόγω τραυματισμού της άρθρωσης ή του περιαρθρικού ιστού.
- Ρευματικές - είναι συνέπεια ρευματισμών, που προκαλείται συχνότερα από στρεπτοκοκκική λοίμωξη.
Επιπλέον, υπάρχουν τύποι ασθενειών που είναι χαρακτηριστικοί μόνο για τα παιδιά, για παράδειγμα, η νεανική αρθρίτιδα, η οποία εμφανίζεται συχνά στο πλαίσιο μιας λοίμωξης, μυκητιακής ή βακτηριακής νόσου.
Συμπτώματα
Συμπτώματα οστεοαρθρίτιδας
Ο πόνος στις αρθρώσεις, που εξαρτάται άμεσα από την ένταση της κίνησης και τη σωματική δραστηριότητα, είναι το κύριο σύμπτωμα της οστεοαρθρίτιδας. Η ασθένεια εκδηλώνεται συχνά στις αρθρώσεις του γόνατος, του ισχίου και του αστραγάλου. Οι μικρές αρθρώσεις προσβάλλονται σπάνια.
Οι πόνοι και οι πόνοι σε αυτή την ασθένεια εξαφανίζονται κατά την ηρεμία και σταδιακά αυξάνονται όταν προσπαθείτε να κινηθείτε. Εκτός από τον πόνο στην περιοχή της άρθρωσης, ο ασθενής δεν ανησυχεί για τίποτα άλλο. Δεν υπάρχει αυξημένη θερμοκρασία σώματος, πυρετός ή πρήξιμο των αρθρώσεων. Με την πάροδο του χρόνου, με την οστεοαρθρίτιδα, το τρίξιμο και το κλικ στις αρθρώσεις ακούγονται όλο και πιο καθαρά και η ικανότητα κίνησης περιορίζεται σταδιακά.
Συμπτώματα αρθρίτιδας
Η παρατεταμένη φλεγμονή της άρθρωσης μπορεί να προκαλέσει αρθροπάθεια και, αντίθετα, χωρίς την κατάλληλη θεραπεία των εκφυλιστικών-δυστροφικών αλλαγών στην κοιλότητα της άρθρωσης, μπορεί να εμφανιστεί φλεγμονώδης διαδικασία. Τα συμπτώματα της αρθρίτιδας είναι εντελώς διαφορετικά από τα σημάδια της οστεοαρθρίτιδας. Πρώτον, αυτές οι ασθένειες έχουν διαφορετικούς τύπους πόνου στις αρθρώσεις. Στην αρθρίτιδα, ο πόνος είναι συχνά ανεξάρτητος από τη σωματική δραστηριότητα και μπορεί να εμφανιστεί κατά την ηρεμία ή τη νύχτα. Οι αισθήσεις του πόνου μπορεί να είναι παροξυσμικές, να «πετούν», να μετακινούνται από τη μια άρθρωση στην άλλη. Σε αυτή τη νόσο, η φλεγμονή επεκτείνεται και στον περιαρθρικό ιστό.
Δεύτερον, η αρθρίτιδα μπορεί να διακριθεί από την αρθρίτιδα από μια σειρά άλλων συμπτωμάτων: γενική αδιαθεσία, αδυναμία, αυξημένη θερμοκρασία σώματος, προσβολή μικρών αρθρώσεων (δάχτυλα, καρποί).
Θεραπευτική προσέγγιση
Ανακούφιση από τον πόνο
Τόσο στην αρθρίτιδα όσο και στην οστεοαρθρίτιδα, ο κύριος στόχος της φαρμακευτικής θεραπείας παραμένει η ανακούφιση των συμπτωμάτων του πόνου. Σύμφωνα με έρευνες, τα πιο αποτελεσματικά είναι τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη με βάση το φαινυλοξικό οξύ, τα οποία χρησιμοποιούνται με επιτυχία στη θεραπεία παθήσεων του μυοσκελετικού συστήματος. Επιπλέον, αυτά τα ΜΣΑΦ έχουν λιγότερες παρενέργειες και επιπλοκές σε σύγκριση με άλλα φάρμακα του ίδιου φάσματος.
Η μελέτη των ΜΣΑΦ βασίζεται σε ένα φάρμακο από την ομάδα των παραγώγων του φαινυλοξικού οξέος, το οποίο έχει γίνει το πρότυπο για τη θεραπεία του οξέος και του χρόνιου πόνου. Το φάρμακο εμφανίστηκε πριν από περισσότερα από 45 χρόνια, αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν έχει χάσει την αποτελεσματικότητά του ακόμη και σε σύγκριση με τα πιο πρόσφατα παυσίπονα.
Επιπλέον, πριν από μερικά χρόνια δημοσιεύτηκε μια μελέτη στο ιατρικό περιοδικό Lancet που συγκρίνει τις επιδράσεις διαφόρων μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων στη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας. Το πιο αποτελεσματικό φάρμακο προήλθε από την ομάδα των παραγώγων του φαινυλοξικού οξέος, τα οποία όχι μόνο ανακούφισαν τον πόνο, αλλά και βελτίωσαν τη λειτουργία των αρθρώσεων.
Εκτός από τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, άλλα φάρμακα χρησιμοποιούνται επίσης για τη θεραπεία της αρθρίτιδας και της αρθρίτιδας.
Θεραπεία αρθρίτιδας
Η σωστή αντιμετώπιση της αρθρίτιδας είναι πάντα πολύπλοκη, μακροχρόνια και συστηματική. Θα πρέπει να στοχεύει στην εξάλειψη της αιτίας και στη μείωση του πόνου και της φλεγμονής.
Ορισμένες από τις μορφές του, συμπεριλαμβανομένων των μολυσματικών ασθενειών, αντιμετωπίζονται μόνο στο νοσοκομείο. Αντιβιοτικά ευρέως φάσματος, αντιμυκητιασικά και αναλγητικά χρησιμοποιούνται για την εξάλειψη των αιτιών και ανάλογα με το πώς εξελίχθηκε η ασθένεια.
Ακόμη και στη θεραπεία της αντιδραστικής αρθρίτιδας, το κύριο καθήκον παραμένει η καταστροφή της μόλυνσης που την προκαλεί. Τις περισσότερες φορές η αιτία είναι μια ασθένεια του εντέρου ή του ουρογεννητικού συστήματος: χλαμύδια, σαλμονέλωση κ.λπ.
Η ουρική αρθρίτιδα, η ρευματική και η ψωριασική αρθρίτιδα εμφανίζονται στο πλαίσιο της έξαρσης των χρόνιων ασθενειών με το ίδιο όνομα, επομένως είναι αρχικά απαραίτητο να επιτευχθεί σταθερή ύφεση. Για την αντιμετώπιση αυτών των ασθενειών χρησιμοποιούνται ειδικά φάρμακα, καθώς και φυσιοθεραπευτικές μέθοδοι και ειδική δίαιτα.
Η θεραπεία των ρευματοειδών νοσημάτων περιλαμβάνει φάρμακα από την ομάδα των σουλφοναμιδίων και των ανοσοκατασταλτικών. Κατά τη θεραπεία αυτής της αυτοάνοσης νόσου, είναι σημαντικό να τηρείτε αυστηρά τη δοσολογία του φαρμάκου. Σε σοβαρές περιπτώσεις της νόσου, χρησιμοποιούνται κορτικοστεροειδή - ορμονικά φάρμακα που μπορούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, αλλά έχουν πολλές παρενέργειες.
Θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας
Με την αρθροπάθεια, ο χόνδρος χρειάζεται πρόσθετη διατροφή και αποκατάσταση, επομένως συχνά συνταγογραφούνται για θεραπεία χονδροπροστατευτικά φάρμακα που περιέχουν χονδροϊτίνη και γλυκοζαμίνη. Αυτή είναι η κύρια φαρμακευτική θεραπεία που συνταγογραφείται σε ασθενείς με αυτή τη διάγνωση.
Στο αρχικό στάδιο, τον κύριο ρόλο παίζουν οι φυσιοθεραπευτικές διαδικασίες: ηλεκτροφόρηση, μαγνητική θεραπεία, καθώς και θεραπευτικές ασκήσεις, δίαιτα και μασάζ.
Με ποιον γιατρό πρέπει να απευθυνθώ;
Εάν έχετε διαγνωστεί με οστεοαρθρίτιδα
Εάν η οστεοαρθρίτιδα βρίσκεται στο πρώτο στάδιο και η νόσος δεν έχει προχωρήσει ακόμη, η θεραπεία μπορεί να πραγματοποιηθεί από τοπικό θεραπευτή ή οικογενειακό γιατρό.
Στα αρχικά στάδια αυτής της νόσου, η άρθρωση απαιτεί βελτιωμένη παροχή αίματος και αυξημένη παραγωγή αρθρικού υγρού. Επιπλέον, εφόσον η νόσος δεν έχει προχωρήσει, είναι απαραίτητο να ενισχυθούν οι γύρω μύες και οι σύνδεσμοι για να σταθεροποιηθεί η άρθρωση. Η φαρμακευτική θεραπεία περιλαμβάνει τη λήψη χονδροπροστατευτών, μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων και φαρμάκων με αγγειοδιασταλτική δράση. Η επανορθωτική γυμναστική, η φυσιοθεραπεία και το μασάζ έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά. Για τους υπέρβαρους ασθενείς, συνιστάται μια δίαιτα για τη μείωση του σωματικού βάρους και την ανακούφιση της πίεσης στις αρθρώσεις.
Ο δεύτερος και τρίτος βαθμός αρθρώσεως, στον οποίο είναι έντονες οι εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές, παρακολουθούνται πάντα από ρευματολόγο, αρθρολόγο, ορθοπεδικό τραυματολόγο και χειρουργό. Τις περισσότερες φορές σε αυτά τα στάδια η διαδικασία αρχίζει να εξελίσσεται γρήγορα και η συντηρητική θεραπεία έχει μόνο συμπτωματικό αποτέλεσμα.
Ο τελικός βαθμός της νόσου, στον οποίο το άκρο με την πάσχουσα άρθρωση μπορεί να ακινητοποιηθεί πλήρως, συνήθως απαιτεί χειρουργική επέμβαση και αρθροπλαστική.
Εάν έχετε διαγνωστεί με αρθρίτιδα
Όσον αφορά την αρθρίτιδα, ο κατάλογος των γιατρών που θεραπεύουν ανθρώπους γίνεται αισθητά μεγαλύτερος, καθώς υπάρχουν πολύ περισσότερες αιτίες για αυτήν την ασθένεια. Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει πρώτα να εξεταστεί ο θεραπευτής επί τόπου, ο οποίος θα καθορίσει με ποιον ειδικό θα πρέπει να επικοινωνήσετε στη συνέχεια με βάση το ιατρικό ιστορικό.
Τα αυτοάνοσα νοσήματα όπως ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος ή η ρευματοειδής αρθρίτιδα αντιμετωπίζονται πάντα από ρευματολόγους και ανοσολόγους. Στην περίπτωση της ψωρίασης, αυτοί οι γιατροί συνοδεύονται από δερματολόγο.
Ένας σπονδυλολόγος ειδικεύεται σε παθήσεις της σπονδυλικής στήλης και θεραπεύει ασθενείς με αρθρίτιδα της σπονδυλικής στήλης.
Σε περίπτωση ρευματισμών απαιτείται διαβούλευση και παρακολούθηση καρδιολόγου. Όταν η αρθρίτιδα προκαλείται από λοίμωξη του εντέρου ή του ουρογεννητικού συστήματος, ο κύριος ειδικός θεραπείας είναι ένας γαστρεντερολόγος, ουρολόγος ή γυναικολόγος.
Πρόληψη
Πρώτα απ 'όλα, οι γυναίκες άνω των 45 ετών και οι άνδρες άνω των 55 ετών πρέπει να σκεφτούν την πρόληψη της αρθρίτιδας και της αρθρίτιδας - αυτή τη στιγμή αρχίζουν οι ορμονικές αλλαγές στο σώμα, ο μεταβολισμός επιβραδύνεται και η κυκλοφορία του αίματος στις αρθρώσεις επιδεινώνεται. Τα προληπτικά μέτρα είναι ιδιαίτερα σημαντικά για άτομα με κληρονομική προδιάθεση για ενδοκρινικές και μεταβολικές διαταραχές, αυτοάνοσα νοσήματα και παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος.
Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει επίσης να δίνουν άτομα των οποίων η εργασία σχετίζεται στενά με τη σωματική δραστηριότητα που έχει αρνητική επίδραση στις αρθρώσεις.
Τα σημαντικότερα μέτρα πρωτογενούς πρόληψης είναι:
- Έλεγχος του σωματικού βάρους: Το υπερβολικό βάρος επιβαρύνει επιπλέον τις αρθρώσεις και ολόκληρο το μυοσκελετικό σύστημα.
- μια ισορροπημένη διατροφή που περιέχει τη σωστή ισορροπία λιπών, πρωτεϊνών και υδατανθράκων καθώς και βιταμινών, μετάλλων και αντιοξειδωτικών.
- μέτρια σωματική δραστηριότητα: γυμναστική, καθημερινές ασκήσεις, κολύμπι, περπάτημα.
- Εγκαταλείψτε τις κακές συνήθειες: Το αλκοόλ και τα προϊόντα καπνού διαταράσσουν τον μεταβολισμό του σώματος και αποδυναμώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα.
Εάν τα συμπτώματα της νόσου των αρθρώσεων έχουν ήδη εντοπιστεί, τίθενται σε ισχύ μέτρα δευτερογενούς πρόληψης:
- συμμόρφωση με μέτρα πρωτογενούς πρόληψης·
- θεραπευτικές ασκήσεις που συνταγογραφούνται από γιατρό και πραγματοποιούνται εκτός περιόδων έξαρσης·
- Χρήση ειδικών ορθοπεδικών βοηθημάτων: μπαστούνια, πάτοι, επίδεσμοι, κορσέδες.
- τακτική ή συνεχής φαρμακευτική θεραπεία.
- τακτικούς ελέγχους από ειδικούς.